Erdal PİRDAL Gönderdi. Tüm Haberler »

1966 yılının bir Eylül gününde Derindere’de hala baba ocağı olarak kullanılan evde dünyaya gelmiştir. Okul öncesi ve okul dönemi köydeki her yaşıtı gibi doğayla ve besledikleri hayvanlarla birlikte geçmiştir. Sonra gün gelmiş çobanlıkta, gün gelmiş derede balık peşinde, bazen tuttuğu balıkları büyük ağabeylerine kaptırmakla, bazen bundan aldığı derslerle birlikte daha sonra, kendisi de kendisinden küçüklerin yakaladığı balıklara el koymakla, yaz tatilleri ise daha çok Kuran Kurslarında dua ezberlemekle geçmiştir.

Nereden geldiği bilinmez, Şadı Köyü’nde mandolin bulunan tek evin onların evi olması, daha ilkokul yıllarında bu enstrümanla tanışmasına sebep olmuştur. Tam bir müzik öğrenme ve solfej enstrümanı olan mandolinle melodiler çıkarmaya çalışırken, nerden bilebilirdi ki geleceğini üzerinde çalıştığı bu notaların şekillendireceğini. Mandolinle başlayan müzikal yolculuk büyük ağabeyi Şaban Pir’in İstanbul’dan getirdiği bağlamayla seyir değiştirmiş, ilk kez yayladaki evlerinin çitinde eline aldığı bağlamayla çaldığı ilk türkü,

“Yandı Çukurova yandı, güzeller yaylada kaldı, Ördek uçtu duta kondu, gel gel gül Eminem, vay vay vay Eminem” olmuştur.

Ancak daha sonra kemençeyle devam edecek müzikle dolu yarım asra yakın bir hayatın içindeki önemsiz bir ayrıntı olarak kalacaktır, bu türkü, sözleri ve melodileri. 1977’li yıllarda o zamanki adıyla Harşıt (Şimdiki adıyla Doğankent İlköğretim Okulu) Ortaokulunda bağlama çalan tek öğrenci olmasının da avantajıyla, kahvelerde bahşiş parasına bağlama çalmakta ve okul harçlığını çıkarmaktadır. 80’li yıllar Şadı Köyü’nde birçok insanın kemençeye merak sardığı ve kimilerinin bu konuda hayli yol kat ettiği, gene kimilerinin ise kemençeyi amatör bir uğraştan öteye götüremediği yıllardır

Bunlar; Remzi Kudu, Mustafa Aydın (Gamato), Nurettin Aydın, Durmuş Pirdal (Alagözoğ), Ali Güvendi (Tahsildaroğ), Halil Yazar (Noğmanoğ), İsmet Güvendi (Seyit Hoca), Bayram Pirdal (Cağlacoğ), Kemal Yazar, Ali Bayrak, Ali Güvendi (Alimen), Hacı Günçaldı (Bekteşoğ) ve Fırışlık mahallesinden hemen hemen herkestir.

Bunların içinde Ali Güvendi’nin Görele’ye Kâtip Şadi’den ders almaya gittiği herkesçe bilinir. Tüm bu isimler içinde yaşı en küçük olan Şerif Pir, bir yandan bağlama çalmaya devam ederken öte yandan da (köydeki bu kemençe çalma modasından olsa gerek) yavaş yavaş kemençeye merak sarmaya başlamıştır.

Hatta zaman zaman, o dönemler akademide okuyan Ali Güvendi’nin yanına ders almaya, bir şeyler öğrenme amaçlı ziyaretler yapmaya da gidiyordur.

(Burada bir parantez açmadan geçmek olmaz, o dönemler Şadı Köyü’nde mereklerin üstünde hardama kalmamış, Şadı Köyü yaylalarına yanlışlıkla yolu düşen atlar evlerine kuyrukları kesik dönmek zorunda kalmışlardır. İşi daha da ileri götürüp balyozla çeşme kıranların olduğu da rivayetler arasındadır. Çünkü iyi kemençe çalabilmek için yapılan bir hayra (hayrat) zarar vermek gerektiği inancı hâkimdir o dönemlerde)

Lise yıllarına geldiğinde artık hem bağlama hem de kemençe çalabilmekte, okul tarafından tertiplenen sosyal organizasyonların vazgeçilmez aktörü olmaktadır. Bu organizasyonlardan okulunun kazanmış olduğu maddi gelir ona iyi notlar olarak geri dönmekte, çünkü okullar arası folklor yarışmalarında da ekip ona, onun ortaya koyacağı performansa emanettir. Bu sebepledir ki lise öğrenimi onun için hiçbir zaman eziyete dönüşmemiştir, derslerinde gözle görülür bir başarısı olmamasına rağmen.

Bu yıllarda artık çevre köylere düğünlere de gitmeye başlamıştır ancak bir sorun vardır. Kemençe ya da bağlama, ikisinden birini tercih etmek durumundadır. O zamanki

Yazı boyutu         

müzik öğretmeni olan İrfan Sinangil ona bu tercihi yapmasının zamanının geldiğini söylediğinde, yaşadığı yörenin enstrümanı olan kemençede karar kılar ve o günden sonra artık ne bağlamayı o zamanki gibi çalabilir, nede kemençeyi çalma yeteneği o günlerdeki gibi amatörcedir, tekniğini süratle geliştirmekte, bu işte ne kadar profesyonel olacağının sinyallerini daha o günlerde vermektedir.

1986 yılında kontenjandan Bilkent Üniversitesi Müzik Bölümünü kazanmıştır ama hayatının bu en önemli fırsatına imkânsızlıklar yüzünden veda etmek durumunda kalmıştır. Ekonomik nedenlerden dolayı kayıt yaptıramamış ve ömrünün beklide en büyük yarasını almıştır. Akademik yollar kapanmış, o artık bundan sonraki müzik yolculuğuna tek başına, kendi imkânlarıyla ve bu dünyanın (farklı ve kaygan bir zemin üzerinde durur o dünya) kurallarıyla mücadele ederek devam edecektir.

9 Kasım 1986 tarihinde Nazım Hikmet’in karlı gecelerde en güzel aşk şiirlerini yazdığı hapishaneye de ev sahipliği yapan Bursa’ya gider. Belki çok fazla köylüsü olmadığından belki de sebebini bilemediği başka nedenlerden dolayı Bursa’da çok fazla kalamaz ve İstanbul’un yolunu tutar. İstanbul’daki adres Beykoz’dur. Askerliğe kadar olan dönemde Beykoz’da acı tatlı birçok anısı olur, bu dönemde icra etmiş olduğu sanatında çok önemli bir aşama kaydeder. Düğün ve onların yanında birçok özel organizasyonlara katılır. Askere gitmeden hemen önce de yine bu dönemde “Uslan Uşağum-Emice” albümünü çıkarır ve hemen peşinden askerliğin yolunu tutar.

Askerlik dönüşü ilk uğrak yeri, daha önce kalmayı düşünmediği Bursadır. Bursa Büyükşehir Belediyesi Konservatuarında solfej eğitimine başlar ve kısa süre sonra Halk Müziği İcra Heyetine girer. Burada Erdinç Çelikkol ve Yücel Paşmakçı gibi çok değerli hocalardan musiki eğitim almaya başlar. Sonra yeniden İstanbul’a dönmek zorunda kalır çünkü, Türkiye’de her sektörde olduğu gibi müzik sektörünün başşehri de orasıdır. İstanbul’a geldikten sonra “Şerif 2” ve “Bizim Oralar” adında iki albüm çıkarır.

İstanbul’a gelmenin avantajlarıyla erken tanışmıştır. Avrupa turnelerine gitmeye, tanınmış birçok sanatçıya sahnelerde eşlik etmeye başlamıştır. Erkan Ocaklı, Kamil Sönmez, Mehmet Akyıldız, Adnan Yılmaz, Yılmaz Turan, Hüseyin Bıçak ve daha burada adını sayamayacağımız onlarca isim ve bu arada katıldığı sayısız televizyon programları bu dönemde yaptıklarından bazılarıdır.

Doğankent ve çevresinin çok az yetiştirebildiği yeteneklerden biri olmasına rağmen, hak ettiği ilgi ve desteği ait olduğu topraklarda bulamadığını burada rahatlıkla söyleyebiliriz.

Şadı’lıların yetenekli insanlar olduğuna inanan, genlerinde bunun bulunduğunu ve insanlarımızın hiç olmazsa bazılarının çocuklarını güzel sanatlara yönlendirmesi gerektiğine inanan, bunun yapılması durumunda gelecekte Şadı Köyü’nden çok başarılı sanatçıların çıkacağına olan derin inancı, sanırız memleket sevgisinin bir başka şekilde tezahürü olsa gerek.

Sizce de bunlara katılmamak mümkün mü?

Halen Bursa ilinde ikamet etmekte olan Şerif Pir evli ve iki çocuk babasıdır. İlkokul yıllarında mandolinle başlayan müzikal serüveni bu gün kemençeyle devam etmekte, bitmez bir şevk ve azimle üretmeye ve ürettiklerini de bizlerle/sizlerle paylaşmaya devam etmektedir.